<<< วันเวลา >>
หนึ่งวันเราใช้เวลามาก-น้อยเพียงไร
ให้เกิดคุณค่า..พัฒนาสติปัญญา..
หรือใช้เพื่อความโลภ..
ความโกรธ..หรือความหลง.. หากเราใช้เวลาไปกับความโลภ-โกรธ-หลง
ชีวิตของเราก็ดูจะสิ้นเปลืองเวลา.. สิ้นเปลืองกำลังสติปัญญา.. เพราะความโลภ-ความโกรธ-ความหลง
มันบั่นทอนกำลังสติปัญญาของเรา
แต่ถ้าเราใช้เวลาทุก ๆ นาที
อยู่ด้วยความไม่ประมาท
พัฒนาศีล- สมาธิ- ปัญญา ให้บังเกิดมีในตน
ก็ถือว่า..เราใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่า..
เวลาของเรามีเท่ากัน ๒๔ ชั่วโมง หนึ่งวัน ๑,๔๔๐
นาที ถือว่า..เป็นเวลาที่เหลือเฟือ..
ถ้าเราจะทำความดี แต่เป็นเวลาที่มากเกินไป...
สำหรับการที่เราจะใช้ในเรื่องไร้สาระ
หากแต่เราไม่รู้ถึงคุณค่าของชีวิตอย่างแท้จริง
เราก็จะปล่อยวันเวลาให้ล่วงเลยไป
กลืนกินสรรพสิ่งที่อยู่บนโลกนี้โดยเปล่าประโยชน์
ไม่เกิดคุณค่าแต่อย่างใด
การรู้ถึงคุณค่าของวันเวลา จะทำให้เราทำทุก ๆ
ชั่วโมงยาม ทุก วินาทีได้อย่างมีสติ
จะทำ-พูด-คิดสิ่งใด ล้วนแต่เกิดประโยชน์เสมอ
ทำให้เกิดคุณค่านานัปการ
จึงกล่าวสรุปได้ว่า วันเวลากลืนกินสรรพสิ่ง
วันเวลาไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้
มีสิ่งเดียวในโลกที่ใช้แล้วหมดสิ้นไป
ไม่มีวันหวนคืนกลับ..
หรือเอาเงินแลกซื้อมันกลับคืนมาได้..
มีแต่จะสิ้นไป ๆ เหมือนที่คนเราเข้าใจผิดว่า
การที่เรามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
มีอายุเท่านั้น – เท่านี้ อยากมีอายุเยอะ ๆ
นั่นแหละด ี จะได้เป็น.. “คนแก่”..ของโลก
แต่หารู้ไม่ว่า.. วันเวลากำลังกลืนกินสรรพสิ่ง..
ที่อยู่บนพื้นปฐพี ทุกสรรพสิ่งกำลังถูกกลืนกิน
ให้เข้าไปสู่วัยชรา..
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเกิดมา..
วันเวลาก็กลืนกินอายุของเรา..
ตราบจนถึงวันที่เราสิ้นลมหายใจ..